‘Ik toon al mijn skills, dit is wie ik ben’
Rapper en theatermaker Màvcase is altijd dicht bij zichzelf gebleven
Ergens halverwege het gesprek refereert Jamal Arts, die onder zijn artiestennaam Màvcase furore maakt als rapper en theatermaker, aan zijn optreden dit jaar tijdens het Bevrijdingsfestival in Assen. Samen met zangeres Nastasía won hij de Songs for Freedom-competitie, waarmee ze een podiumplek en een geldprijs van 1.000 euro veroverden. Op deze dag speelde hij drie shows, waarvan de laatste met zijn liveband in een goed gevulde circustent. “Tijdens een van mijn rustige nummers zag hoe ik een stel van ergens in de veertig elkaar omhelsde en huilde van ontroering, even later werd er door jonge meiden gesprongen in de moshpit. Dat is precies wat ik wil bereiken met mijn muziek. Ik wil de mensen een leuke tijd geven. Wanneer ik zie dat wat wij gemaakt hebben voor zoveel emoties zorgt word ik daar heel blij van. Het past bij mijn levensmotto: blijf bijzonder.”
Een tropische zomerdag in augustus op het terras van Stadsboerderij ’t Nije Hoff in zijn woonplaats Emmen. Een prachtige locatie voor een eerlijk en openhartig gesprek over zijn jeugd, de ontwikkeling die hij als artiest heeft doorgemaakt, zijn idealen. De kleurrijke blouse die hij draagt is illustratief voor het leven dat hij leidt: Jamal is een kleurrijk persoon, een entertainer en creatieveling, die er in zijn theatervoorstelling Baby Daddy in slaagt een zwaar onderwerp luchtig te maken. Hij is opgegroeid zonder vader en voelde de drang om andere jongemannen bij te praten over hoe dat voelt en hoe je daar mee kunt omgaan. “Je komt door wat voor reden dan ook zonder vader te zitten. En dan wordt er opeens verwacht dat je een man wordt zonder voorbeeld of spiegel. Nou, succes hè. Het is een show met impact, waarbij ik een warme arm om de schouder van mijn moeder sla. Zij betekent heel veel voor mij. Ik wil niet een half uur trauma dumpen bij de mensen, er zit ook comedy in. Het masker dat je vaak draagt voor de buitenwereld gaat af. Ik heb geprobeerd mezelf als inspiratiebron te gebruiken. Het is een reis door de tijd. De aanvankelijke boodschap was: hoe word je een man zonder een voorbeeld? Inmiddels heb ik het universeler gemaakt.”
‘Ik hoor wanneer er gelogen of overdreven wordt in een track’
Na de try-out, die hij heeft gespeeld in Drachten, kreeg hij veel positieve reacties. Dat hij voor deze show intensief mag samenwerken met grote namen als Yorick Zwart en Nico van der Knaap beschouwt hij als een voorrecht. “Ik toon al mijn skills: muziek, theater, poëzie, een grap. Dit is wie ik ben.” Hij zegt het met trots. Jamal is een artiest die altijd dicht bij zichzelf is gebleven. “Op school vroeger was ik al het mannetje, een sfeermaker. Ik hield van aandacht, was echt een podiumbeest.”
Het grote publiek heeft hem de afgelopen jaren leren kennen door zijn mix van melodische hiphop, pop en alternatieve invloeden. Zijn muziek beweegt tussen dromerige sferen en directe emotie, met eerlijke teksten en een unieke vocale stijl die moeiteloos schakelt tussen zang en rap. Hij is nu 27, een zelfverzekerde artiest, die weet wat hij wil en altijd dicht bij zichzelf is gebleven. Hij verstaat de kunst van het relativeren en beschikt over een gezonde portie zelfspot. Het is terug te horen in zijn teksten, maar ook zijn artiestennaam is gekozen met een knipoog. “Toen ik net was begonnen, noemde ik mezelf ‘Young Mafkees’. Ik was afkomstig uit het westen en hier in Bargeres was ik toch een soort vreemde eend in de bijt.”
Jamal is geboren in Spijkenisse en heeft tot zijn zesde samen met zijn moeder en zusje in Hoogvliet doorgebracht. “We woonden niet in de meest veilige buurt. Voetballen op straat was niet zonder gevaar. Via mijn oma die werkte bij de woningbouwvereniging in Emmen zijn we in Bargeres terecht gekomen. Dat ging direct heel goed, al ben ik een echt stadsmens. Ik mag graag uit de rust ontsnappen en de drukte opzoeken. We hadden geen compleet gezin, maar het gat dat er was werd goed opgevuld door mijn moeder. Ik noemde haar liefdevol mapa. Ik kwam niets tekort. Pas later ging ik bedenken hoe het was geweest wanneer mijn vader er wél was geweest. Als puber was ik druk met muziek, voetballen en meisjes. Thuis werd er geluisterd naar reggae, maar ook naar R&B en hiphop uit de jaren 90.”
Het had niet veel gescheeld of Jamal was in die tijd ontdekt als voetballer. “Ik had twee idolen: de voetballer Ronaldinho en Lil Wayne, een Amerikaanse rapper. Ik voetbalde bij Bargeres en was echt goed. Tijdens een wedstrijd tegen Emmen was er een scout van de KNVB, maar de coach liet mij amper spelen. Ik had wat met zijn nichtje, misschien was dat de reden. Op een gegeven moment was ik er wel klaar mee en ben ik mij vol op de muziek gaan richten. Als je een vader had die het goed met de trainer kon vinden was je verzekerd van een basisplaats. Naast de afleidingen die een puber kent ging de lol er dus ook vanaf.”
‘Mijn muziek probeer ik toegankelijk te maken, zonder dat het commercieel wordt’
Hij stort zich vanaf dat moment volledig op de muziek. “We namen nummers op met vrienden in Bargeres met zo’n klein microfoontje, waar we soms een sok om deden, en smeten die dan op YouTube. Inmiddels heb ik alles er weer afgehaald, ze doen geen recht aan hetgeen ik nu mee bezig ben. Ik ging vooral achter de meiden aan, de nummers gingen daar meestal ook over. In die periode is het zaadje wel geplant. Ik ben er trots op dat ik heb doorgezet. De clown van toen heeft een volwassen randje gekregen. Een van mijn nieuwe nummers begint ermee dat ik niet te plaatsen ben in een kader. Ik heb geen stoer imago, anders had ik mij wel Gangster Boy 94 genoemd. Ik houd niet van liegen. Er zijn rappers die zich groter voordoen dan ze werkelijk zijn. Als je dit zo lang doet als ik nu kijk je daar doorheen. Ik hoor wanneer er gelogen of overdreven wordt in een track. Of wanneer er geen liefde of investering in zit. Ik kan hier in een jurk gaan zitten en er mee wegkomen. Mijn muziek probeer ik toegankelijk te maken, zonder dat het commercieel wordt.”
Tijdens de muziekavonturen met zijn vrienden in Bargeres volgt hij een tweejarige opleiding leisure aan het Drenthe College. Hij haalt er voldoening uit om activiteiten te organiseren, iets dat hij al op jonge leeftijd deed voor de kinderen uit de buurt. “Ik was een soort grote broer voor ze, nam ze op sleeptouw tijdens bijvoorbeeld buitenspeeldagen. Ik heb voor mijn opleiding stage gelopen bij Center Parcs Sandur en De Kemper Vennen in Noord-Brabant. Ik heb mijn papiertje gehaald, maar ik ben geen man van school. Ik ben een creatieveling, die zichzelf toch iets te cool vindt om elke ochtend om negen uur ’s ochtends te knutselen met kleuters. Ik heb het muziek maken daarna een tijdlang gecombineerd met werken in de kledingbranche. Op een gegeven moment had ik alleen zoiets van: als ik het nu serieus wil nemen moet ik niet langer spijkerbroeken opvouwen. In maart 2025 ben ik voor mezelf begonnen.”
Plannen waarmee hij tien jaar terug al rondliep zijn inmiddels concreet geworden. Naast muziek is Màvcase actief als rapdocent, waarbij hij jongeren helpt hun eigens stem te vinden door ritme en woord. Ook schrijft hij mee aan (kinder)theatervoorstellingen en biedt hij meerdere vormen van entertainment aan. “Het is best bijzonder dat ik daar jaren terug al onbewust mee bezig was.” Zijn muzikale carrière heeft een vlucht genomen nadat hij in 2023 de EP Ambiance uitbracht. “Daarna ging het kneiterhard.” Hij prijst zich gelukkig dat hij mag samenwerken met zijn beste vriend Thomas van Schaik als producer. Met meer dan honderd optredens en spetterende shows op festivals met zijn dj of band is Màvcase uitgegroeid tot een veelgevraagde artiest, die zichzelf als een van de doelen voor de komende jaren heeft gesteld de hiphopcultuur in Drenthe te promoten.
‘Onder jongeren is hiphop nog altijd de meest populaire cultuur’
“We zijn in dat opzicht toch een stukje vergeten Nederland. Ik hoop dat ik daar verandering in kan brengen. Laten we geschiedenis schrijven. In oktober ga ik in het kader van de boekenweek met kinderen een nummer brengen in de rust van een wedstrijd van FC Emmen. Dat is een eer, ik mag graag mensen inspireren, jong of oud. Ik hoop dat de provincie meeleest en dit serieus neemt. Onder jongeren is hiphop nog altijd de meest populaire cultuur.” Wanneer hij voor dergelijke klussen wordt gevraagd, realiseert hij zich dat hij ‘een stukje Drentse popcultuur is geworden’. Met een brede lach: “Mijn muziek is voor zondagmiddag op de bank tot springen in de moshpit.”
Tekst: FLIP VELLINGA
Fotografie: SHANNON HENDRIKS
