‘Iets neerzetten wat een ander niet doet’
Marcel Haveman laat bezoekers de magie van livemuziek ervaren in Muziekcafé Clouso
Het is elf jaar geleden dat Marcel Haveman café Clouso aan het Zuideinde in Meppel overnam. Het eerste wat hij deed was de naam van het horeca-etablissement veranderen in Muziekcafé Clouso. “Waar ik ook ben, of in het Polen of in Frankrijk is, het woordje muziek brengt mensen samen. Livemuziek past bij het type persoon dat ik ben. Mijn passie is om andere mensen te vermaken. Dáár haal ik voldoening uit.”
Het café heeft in mei van dit jaar het 35-jarig bestaan gevierd met een festival dat werd afgesloten door Peter Pan Speedrock. Ook de jongens van de Vopos, de legendarische punkband uit Meppel, behoorden tot de line-up. “Het was supergaaf”, kijkt de eigenaar van Clouso terug op een dag, die eens te meer aantoonde dat muziek verbindt. Dat Peter Pan Speedrock naar Drenthe afreisde zegt veel over de contacten die Marcel heeft opgebouwd. De band is de kleinere podia eigenlijk ontgroeid, maar wilde voor deze gelegenheid graag een uitzondering maken.
We spreken Marcel op een zomerse dag in de tuin van zijn café. Dit is de plek waar al heel wat memorabele muziekavonden hebben plaatsgevonden. Er is koffie, er zijn mooie verhalen. Bijvoorbeeld over zijn jeugdjaren in Meppel waarin de liefde voor livemuziek is ontstaan. Zelf heeft hij een paar jaar achter de drumkit gezeten, maar er school in hem geen begenadigd muzikant. “Ik was een jaar of 14 toen ik met vrienden ging spelen in een oefenruimte. Ik had het niet in de vingers. Het was vooral een bak herrie, ook door mijn onkunde. Ik was wel altijd bezig met bandjes, wilde alles zien en horen. Ik verzamelde platen en bandshirts. In de zomer bezocht ik met vrienden festivals door heel Europa. Pakten we de trein of de bus, of gingen we liften.”
‘Mijn passie is om andere mensen te vermaken’
De festivalbezoeken wakkeren de passie voor livemuziek verder aan. Tijdens een concert in het Unreal Café in Meppel mag Marcel het geluid verzorgen. “Ik heb de PA-installatie opgehaald bij de gitaarwinkel en de kabels erin geprikt, maar ik had eigenlijk geen idee wat ik deed. Het smaakte wel naar meer. Toen ik mijn eigen festival mocht organiseren in het Unreal Café heb ik overal in de stad posters geplakt. Ik had internationale bands, er kwamen 80 mensen op af. Ik vond het supercool.”
Hij merkt dat bands hem weten te vinden, krijgt mails en deinst er zelfs niet voor terug om de Amerikaanse singer-songwriter Daniel Payne voor een optreden in Meppel uit België op te halen. Hij heeft dan inmiddels ook de countrymuziek ontdekt, wat hem jaren later in Muziekcafé Clouso goed van pas komt. Op verschillende locaties in de stad organiseert hij livemuziek en wanneer hij in een dronken bui met Joren Hans besluit om café Clouso over te nemen, kan het volgende hoofdstuk in zijn muziekboek worden bijgeschreven. Lachend: “Joren trok zich terug, ik had mezelf vastgeketend. Ik wilde het gewoon doorzetten, ik weet niet waar m’n verstand zat, maar ik had een groot ego. Dit moest doorgaan.”
Het is het begin van een fantastische periode van livemuziek aan het Zuideinde. In de hoogtijdagen haalde Marcel elk jaar tussen de 80 en 150 bands naar Meppel. De laatste tijd is dat wat minder geworden, maar de muziekliefhebbers hoeven zich geen zorgen maken. Vol overgave klinkt het: “Zolang het kan ga ik hier mee door. Mijn hart ligt in dit soort cafés. Ik vind het heerlijk om te doen: iets neerzetten wat een ander niet doet. Soms moet ik wat offers brengen, maar dat heb ik er graag voor over. We hebben ideale voorwaarden voor de artiesten. Ze krijgen eten en we hebben boven het café appartementen waar ze kunnen slapen. Het is de ideale uitvalsplek. Dit mag niet verdwijnen. We hebben nog nooit een cent subsidie gehad, we doen dit helemaal op eigen houtje. Onze geluidsman is een vrijwilliger en het barpersoneel dat ’s morgens het ontbijt verzorgt doet dat gratis.”
‘Zolang het kan ga ik hier mee door. Mijn hart ligt in dit soort cafés’
Hij pakt zijn mobiele telefoon om te laten zien welke bands hij heeft geprogrammeerd tijdens de Donderdag Meppeldagen. Elke week livemuziek uit een ander land. Marcel verstaat de kunst om de juiste artiesten te boeken voor de juiste avonden. De feestende massa, die over de pleinen danst en meebrult met de coverbands, behoort niet tot zijn doelgroep. Hij weet als geen ander hoe het werkt. In zijn andere horecagelegenheid in Meppel, petit café De Gieter aan de Grote Kerkstraat, komt een ander publiek dan in Muziekcafé Clouso. Maar hij is er ook heel eerlijk in: het is belangrijk dat De Gieter goed draait, waardoor een breder draagvlak wordt gecreëerd en de echte muziekliefhebbers aan hun trekken kunnen blijven komen in Clouso. Het is een wisselwerking die de continuïteit van livemuziek in Meppel waarborgt.
Marcel maakt bij het samenstellen van het programma in Muziekcafé Clouso gebruik van twee boekers in Nederland, één boeker in België en één boeker in Duitsland. Daardoor is hij telkens weer in staat om een gevarieerd aanbod te brengen. “We hebben een verschuiving zien plaatsvinden”, vertelt hij. “In de beginjaren was het veel punk en een klein beetje metal en garagerock. Ik heb daar alleen wel een vergunning voor nodig. Daarom kies ik er nu vaker voor om niet versterkte artiesten of bands neer te zetten. Daar heeft niemand in de omgeving last van. Een dronken bezoeker maakt meer lawaai. Bovendien: countrymuziek is geweldig.”
In Muziekcafé Clouso is er nauwelijks sprake van de Dutch Disease, de Hollandse ziekte waarbij het publiek door het podiumoptreden heen praat. Marcel: “Wij hebben geen bezoekers die alleen maar willen zuipen en er doorheen lullen. Gelukkig niet. Ik programmeer heel breed. Er is één grote overeenkomst tussen de mensen die naar de liveconcerten in Clouso komen: ze houden allemaal van muziek. Soms worden ze verrast, laatst bijvoorbeeld door de Vopos. Dan hoor ik na afloop: ‘Dit was intens, maar heel gaaf’. Ik kan genieten van de sfeer en dynamiek. Wat ik zelf het beste optreden vond? Poeh, dat is lastig, we hebben hier zóveel goeie bands gehad, maar als ik er één moet noemen ga ik voor Antiseen, een Amerikaanse punkrockgroep. Dat was zó ongelofelijk vet. Als kind was ik er al fan van en dat je ze dan de eerste keer live ziet in je eigen café, dan doet dat wat met je.”
‘Wij hebben geen bezoekers die alleen maar willen zuipen en er doorheen lullen’
De man die heel lang bij concerten uit zijn dak ging in de moshpit is rustiger geworden, hij luistert nu graag naar een podcast op Radio 1, maar de liefde voor livemuziek is onverminderd groot. Ook komend seizoen is Muziekcafé Clouso de plek waar de magie van livemuziek kan worden ervaren. Marcel: “Wij hebben als Muziekcafé compleet onze eigen stijl. Dat wil ik graag zo houden.” De T-shirts met shockerende teksten die hij vroeger droeg blijven voortaan in de kast, maar af en toe een opgestoken middelvinger hoort erbij. Door een tikje rebels te blijven heeft Marcel Haveman Meppel als muziekstad nadrukkelijk op de kaart gezet.
Tekst: FLIP VELLINGA
Fotografie: WIJTZE VALKEMA
